ცეცხლიდან მეტეორიტამდე 7 ნაბიჯია-რა ხდება ამ 7 ნაბიჯში

კოსმოსური ქვა უკვე საკმარისად სწრაფია, რომ იშვიათი ჰაერიც კი მის წინ დარტყმით ტალღად გადაიქცეს. ჰაერის მოლეკულების შეჯახებები აცხელებს ქვასა და მის გარშემო არსებულ გაზს. სწორედ ამ დროს ჩნდება მეტეორის პირველი ნათება.

ქვემოთ ჰაერი თანდათან მკვრივდება და ნათება იმატებს. ზოგიერთ მეტეორში სიკაშკაშის რეგულარული ცვლილება გვიჩვენებს, რომ ქვა ტრიალებს. ყველაზე სწრაფად მბრუნავი ნიმუშები ღერძის გარშემო ერთ სრულ ბრუნს დაახლოებით 0.5–5 წამში ასრულებდნენ.[1][2]

აქ ობიექტი ძალიან კაშკაშა ხდება და მას ცეცხლოვან ბურთს ვუწოდებთ. ახალი ანალიზის ერთ-ერთი მთავარი შედეგია, რომ ამ ეტაპზე მასის დიდი ნაწილი ზედაპირის დნობით იკარგება: ჰაერის ნაკადი გამდნარ მასალას აცლის, წვეთები კი კვალში ორთქლდება.

დაახლოებით 60 კილომეტრის სიმაღლეზე ცეცხლოვანი ბურთი დნობის უფრო სტაბილურ რეჟიმს აღწევს. მისი სიკაშკაშე შეიძლება თითქმის უცვლელი დარჩეს ან თანაბრად გაიზარდოს. მკვლევართა შეფასებით, დნობამ შეიძლება საწყისი მასის დაახლოებით 40 პროცენტიც წაიღოს.[1][2]

უფრო მკვრივ ჰაერში დინამიკური წნევა იმატებს. გახურება და ძველი კოსმოსური შეჯახებებით მიღებული ბზარები ხელს უწყობს ქვის დანაწევრებას. ცეცხლოვანი ბურთის მკვეთრი გამონათებები ხშირად სწორედ ასეთ დაშლას უკავშირდება.

თუ ძირითადი ქვის უკანა ნაწილი ჯერ კიდევ მთელია, მის უკან წარმოქმნილი დაბალი წნევის ზონა მცირე ნატეხებს ახლოს აკავებს. როცა ეს ნაწილი საბოლოოდ იშლება, ჩნდება ბოლო, ხშირად განსხვავებული ფერის — ზოგჯერ უფრო წითელი — ნათელი აფეთქება და ნატეხები უფრო ფართოდ იფანტება.[1][2]

ნატეხები იმდენად ნელდებიან, რომ აღარ ანათებენ და აქტიური დაშლაც წყდება. დამდნარი ზედაპირი გაცივებისას ტოვებს თხელ ქერქს. ამის შემდეგ ფრაგმენტები უკვე „ბნელ ფრენაში“ ეშვებიან; ქარი მათ საბოლოო ადგილმდებარეობას ოდნავ უცვლის.